فصل هشتم در دعاى مأثور و غير مأثور در اين فصل بحث از دعاى مأثور و غير مأثور است و نتيجهء مستفاد آن براى اهل بصيرت بسيار گرانقدر است . مأثور آنست كه از پيغمبر و امام منقول است . و خواندن غير مأثور خواه شخص را قدرت آن باشد كه از خود انشاء كند ، و يا ديگرى انشاء كرده است بخواند ، جائز است و كسى آن را حرام ندانسته است و مانع نشده است چنان كه در ابتداى تصنيف و تأليف و وعظ و خطابه و صلوة جمعه و عيدين و نظير آنها حق سبحانه را هر كس به لسان خود حمد و ثناء مىكند ، و سيرهء علماء بر اين سارى است و آن را روا دارند . نقل نكتهء 884 « هزار و يك نكته » در بيان اين مطلب لازم است كه آنچه را در اين فصل بايد بگوئيم در آنجا بطور اجمال گفته شده است ، و آن اينكه : اهل بصيرت بايد به ذيل اين حديث شريف توجّه تامّ داشته باشند : فى كتاب الطّبّ لأبى عتّاب عبد اللّه بن بسطام و أخيه الحسين بن بسطام النيسابوريّين : و حدّثنا أبو عتّاب عبد اللّه بن بسطام قال : حدّثنا محمّد بن خلف قال : حدّثنا الوشّاء قال : حدّثنا عبد اللّه بن سنان ، عن أخيه محمّد بن سنان قال : قال جعفر بن محمّد - عليهما الصّلوة و السّلام - : ما من أحد تخوّف البلاء فتقدم فيه بالدّعاء إلاّ صرف اللّه عنه ذلك البلاء . أما علمت أنّ أمير المؤمنين عليه السّلام قال : انّ رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلّم قال : يا علىّ ! قلت : لبّيك يا رسول اللّه ! قال : انّ الدّعاء يردّ البلاء و قد أبرم إبراما . قال الوشاء : فقلت لعبد اللّه بن سنان : هل في ذلك دعاء موقّت ؟ قال : أما